همچو کوهی که درونش نم دریا دارددر دلم درد زیاد است ولی جا دارداشک دارد به تن هر مژه ام می لغزدپلک بر هم بزنم، سیل تماشا داردسرخیِ چشم من از عادت بی خوابی نیستخصلت وقت غروب است که صحرا داردحال من مثل کویری است که از لکه ی ابرجرعه ای آب، و یا قطره تمنا داردزندگی دایره ای بود در ابعاد زمینخوب چرخید که ما را به امان وا داردنکند گریه کنم تر بشود چشمانمخیسی صورت یک مرد چه معنا دارد؟شاعر؟؟؟

آن قدر دير آمدي تا عاقبت پاييز شدکاسه ي صبرم از اين دير آمدن لبريز شد تير ديوانه شد و مرداد هم از شهر رفتاز غمت شهريورِ بيچاره حلق آويز شدمهر با بي مهري و نامهرباني مي رسدمهرباني در نبودت اندک و ناچيز شدبي تو يک پاييز ابرم، نم نمِ باران کجاست؟بي تو حتّي فکر باران هم خيال انگيز شدکاش مي شد رفت و گم شد در دل پاييز سردبوي باران را تنفّس کرد و عطر آميز شدآمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا؟آن قدر دير آمدي تا عاقبت پاييز شدفرهاد شريفي

تو که دارندۀ آن خرمن گیسوی بلندیچه ملوسی، چه ملنگی، چه قشنگی، چه لوندیدل دیوانه به رخسار تو صد بوسه فشاندکه هویداست از آن دیده، که دیوانه پسندی به جوانی رسد آن پیر سپید آمده مژگاناگرش چشم سیاه تو کند وسوسه چندیتو چه مهری، تو چه ماهی، تو چه میری، تو چه شاهیتو چه نازی، تو چه نوشی، تو چه شهدی، تو چه قندیبه تراش خوش آن شانه و آن گردن زیباچه غزالی تو که رامت نکند تاب کمندیتن پاکیزه­تر از نرگس شاداب تو نازمکه بدان قامت پر غنچه، در آغوش پرندینه شگفت است گر از بوسۀ سوزان تو میرمکه بود بر در کندوی عسل،

کشید و بیفکند گور آن زمان بیامد بَرَش چون هُژَبر4 دَمان5 ز پیکان تیر آتشی برفروخت بدو خاک و خاشاک و هیزم بسوختاز آن پس که بی‌پوست و بی‌جانش6 کردبر آن آتش تیز بریانش7 کرد بخورد و بینداخت زو استخوان همین بود دیگ و همین بود خوان8لگام از سر رخش برداشت خوار چرا دید و بگذاشت در مرغزار9بَرِ نیسِتان10 بستر خواب ساخت دَرِ بیم را جای ایمن شناختبخوابید شمشیر در زیر سر به آرام بنهاد چون شیر سردر آن نِیسِتان بیشهٔ شیر بود که پیلی نیارست11 ازو نی درودچو یک پاس بگذشت درنده شیر به سوی کنام12 خود آمد دلیربَرِ ن